Laden...

Doneer!

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

banner-fixed.jpg

Mara Leiden

Bulgarije 2018

Vrijdag 6-4-2018

Het is zover. Na een lange voorbereiding gaan Luuk Renne, Teun van Hout, Douwe Hylkema en Seyna van Wassenaer eindelijk in de turquoise Renault Twingo op weg naar Eindhoven Airport om het vliegtuig naar Bulgarije te pakken. Na een vlucht van twee uur en vijfentwintig minuten landen we op Goede Vrijdag in de stromende regen op Sofia Airport. Na te zijn aangekomen in ons appartement is het al laat. Na vlug een lekkere Bulgaarse kebab naar binnen te hebben gewerkt om de hoek van ons appartement kruipen we in bed en maken we ons klaar voor de eerste dag.


Zaterdag 7-4-2018

Aangezien Bulgarije de Juliaanse kalender voor christelijke feestdagen hanteert kwamen we aan in het Paasweekend. Dit betekende dat we de eerste dag vrij hadden om Sofia te verkennen. We hebben een lange wandeling door de stad gemaakt waarbij we langs vele kerken zijn gelopen, en zelfs getuige zijn geweest van een doop. Ook zijn we in het Regionaal Historisch Museum geweest. Hierbij viel de selectiviteit van de Bulgaren voor hun eigen geschiedenis op. Zo was er bijvoorbeeld niks van de Ottomaanse overheersing van Bulgarije terug te zien in het museum. Na het Historisch Museum zijn we langs een kleine antiekmarkt gelopen die opviel vanwege de aanwezigheid van Nazi memorabilia… Dit gauw achter ons latende vervolgden wij onze wandeling om uiteindelijk rond vijf uur thuis een biertje te drinken en ons klaar te maken voor ons eerste project.


Zondag 8-4-2018

Op Eerste Paasdag stonden we vroeg op om onze spullen te pakken en de laatste dingen te regelen voor het eerste project. Vanwege Pasen waren veel ontbijttentjes dicht, waardoor we eindigden in een Bulgaarse barbeque hut. Na een stevig ontbijt bestaande uit goulash en een Turks brood werden we opgehaald door onze contactpersoon van de Tabitha Foundation Bulgaria, George. Hij bracht ons naar het vliegveld waar we onze huurauto ophaalden om vervolgens koers te zetten richting het eerste project: het Roman weeshuis, vernoemd naar de plaats waar het in ligt. George vertelde onderweg over de problemen waar hij als Bulgaars hulpverlener mee te maken heeft. Voordat Bulgarije bij de EU kwam, kreeg zijn organisatie veel makkelijker subsidies van ontwikkelingssamenwerking vanuit Europese overheden. Dit stopte nadat Bulgarije in 2007 bij de EU kwam. De Bulgaarse overheid investeert volgens George niet tot nauwelijks in hulpverlening van wezen, gehandicapte kinderen en achtergestelde minderheden met een beperking. George benadrukte dat we door Pasen beperkt waren in onze mogelijkheden. Zo waren alle Paasprojecten de week voordat wij aankwamen afgerond. Hierbij zijn minder bedeelde gezinnen geholpen door middel van door Tabitha uitgedeelde voedselpakketen, zodat ook zij de feestdagen konden vieren. Op de website van Mara is het verslag van Tabitha over deze dagen overigens ook te vinden. De Tabitha Foundation Bulgaria is afhankelijk van particuliere donateurs uit binnen- en buitenland. Zo werken ze samen met Nederlandse bedrijven en stichtingen zoals Brandloyalty, Wilde Ganzen, Colour4kids, Stichting Kindertehuizen Bulgarije “geloof, hoop & liefde” en MAX Maakt Mogelijk van Omroep MAX.

Eenmaal aangekomen bij het weeshuis in Roman zijn we opgevangen door de directrice en haar dochter Simone (‘Moni’), die als tolk en gastvrouw fungeerde. Nadat we welkom werden geknuffeld door de groep jonge kinderen deden we een introductieronde in de gemeenschappelijke ruimte. Na deze introductie, kregen we een rondleiding van de dolenthousiaste kinderen door het weeshuis. Vrijwel allemaal wilden ze heel graag hun kamer en hun eigen plekje laten zien. Na de rondleiding gingen we samen met de kinderen naar buiten om te spelen en bloemen plukken. George en de directrice verlieten ons ondertussen om van een welverdiende vrije dag te genieten met hun familie in Sofia in het kader van Pasen. Op het voetbalveldje dat bij het weeshuis hoort, was ook een andere vrijwilliger. Mark, een Amerikaanse pensionado, verhuisde een aantal jaar geleden naar Bulgarije en is al sinds 2004 betrokken bij het werk van stichting Tabitha in Bulgarije. Hij kon ons interessante verhalen vertellen over de ontwikkeling van een aantal kinderen, die hij van dichtbij meegemaakt heeft aangezien hij hier al jaren komt. Na een aantal uur met de groep rondom het complex te hebben gespeeld, gingen we met de kinderen tussen de 10 en 20 jaar naar het lokale voetbalveld om in de brandende zon een pot te spelen. Op dit voetbalveld ontmoetten we kinderen van het andere weeshuis uit Roman. Hier zitten kinderen die nog meer zorg nodig hebben, wegens verschillende beperkingen. Na een mooie en temperamentvolle pot voetbal kwam er rond vijf uur een einde aan onze projectdag. We besloten na overleg met Mark om het weeshuis te helpen door speelgoed voor ze te kopen. Het speelgoed wat de kinderen hadden was redelijk verouderd en beperkt. Hij vertelde ons over een grotere stad, Mezdra. Deze stad ligt op een half uur rijden van Roman en hier hadden we meer slagingskans op het vinden van speelgoed. We besloten om de volgende ochtend eerst speelgoed te komen en daarna naar het weeshuis terug te gaan.


Maandag 9-4-2018

In de vroege ochtend stapten we in de auto op weg naar Mezdra op ongeveer een uur rijden van ons guesthouse. Eenmaal daar aangekomen zochten we speelgoedwinkels om inkopen voor de kinderen te doen. Hier vonden we onder andere puzzels, voet- en volleyballen, springtouwen en andere spelletjes. Na de auto vol te hebben geladen met het speelgoed reden we terug naar Roman. Bij aankomst in het weeshuis werden we opgewacht door de dolenthousiaste kinderen die direct dankbaar gebruik maakten van onze nieuw aangeschafte spullen. Vervolgens hebben we urenlang met de kinderen gespeeld op het veldje van het weeshuis. Om vier uur kwamen de vrijwilligers van het weeshuis naar buiten met het door de kinderen gebakken Paasbrood en beschilderde eieren aangezien het Tweede Paasdag was. De kinderen stonden erop dat wij met hun Paaslunch meededen. Stuk voor stuk kwamen ze naar ons toe rennen om een Bulgaarse traditie met ons te delen: het stuk slaan van elkaars eieren. Na de lunch maakten we een foto met een deel van de kinderen en werden we overgehaald om een afsluitende pot voetbal te spelen. Na deze laatste pot voetbal was het tijd om afscheid van de kinderen te nemen.


Dinsdag 10-4-2018

Dinsdagochtend hadden we om negen uur een afspraak in het Roman weeshuis met de directrice en George over wat Stichting Mara Leiden constructief zou kunnen bijdragen aan het project in Roman. We zijn uitgenodigd in het kantoortje van de directrice en George vertelde hierbij over een grootschalig en duurzaam isolatieproject voor het weeshuis. Dit project moet ervoor zorgen dat er een stabielere kamertemperatuur in de slaapkamers van de kinderen is. Voor de zomermaanden betekent dit dat de temperatuur minder hoog is en dat het in de winter warm blijft in de kamers.

Tevens is de wens om een nieuw duurzamer warmtesysteem te installeren, aangezien er bij het huidig systeem veel geld en energie verloren gaat. Het huidige systeem voorziet vanuit een punt twee gebouwen, waarvan een hiervan de school is. Dit betekent dat de school ook na schooltijd voorzien wordt van verwarming en dit niet los van elkaar gereguleert kan worden. Daardoor gaat hier veel geld aan verloren. Wij hebben vervolgens besloten om als Stichting Mara Leiden €2.000,- euro te investeren in dit project. Hiermee kan er één slaapkamer waar twee tot drie kinderen slapen beter geïsoleerd worden.

Na dit gesprek zijn wij op weg gegaan naar Pleven. Dit ligt op anderhalf uur rijden van Roman. George ging wederom met ons mee om ons de weg te wijzen en ons te introduceren bij het volgende project. Eenmaal aangekomen werden we hier ontvangen door de directrice. Dit project is een kindertehuis voor zwaar gehandicapte jonge kinderen.  Tevens dient dit gebouw als dagopvang voor kinderen met een lichtere lichamelijke beperking uit de regio. Deze kinderen krijgen hier naast opvang, ook professionele fysiotherapie.

Door de slechte wegen kwamen wij later aan dan verwacht. De directrice had daardoor nog maar kort de tijd om een introductiegesprek met ons te hebben. Hierdoor moest dit gesprek plaatsvinden voor de rondleiding en waren wij nog niet goed op de hoogte van de toestand in het tehuis.  De directrice liet hierbij weten dat er behoefte was aan een nieuw matras voor één van de zwaar gehandicapte kinderen die permanent in bed ligt. Ook waren er therapeutische fitnessapparaten zoals een speciale hometrainer, roeiapparaat en loopband nodig voor de dagopvang voor de kinderen met een lichamelijke beperking.

Na het gesprek leidde George ons rond door de faciliteit. Er wonen ongeveer tachtig kinderen permanent. We zijn heel erg geschrokken van de gesteldheid waarin de kinderen verkeren. Het merendeel van de permanente bewoners in deze instelling heeft een te kleine schedel waardoor de hersenen niet goed kunnen ontwikkelen. De ernst van de toestand zorgt ervoor dat de kinderen zowel mentaal als fysiek achterblijven. We maakten kennis met de vijftien jarige jongen waar de directrice over vertelde. Hij is niet in staat uit bed te komen of zelf te eten. Hij had recentelijk een medisch bed gekregen, maar hierbij miste een passend matras nog.

Na te zijn rondgeleid door het complex gingen we Pleven in om de fysio-apparaten en het matras te kopen.  We kochten daar voor 1000 euro een loopband, fiets- en roeiapparaat van een oud Bulgaars ski-kampioen. De aanschaf van de apparaten zorgt ervoor dat meer kinderen uit de regio met een lichamelijke beperking geholpen kunnen worden met fysiotherapie in het centrum van de opvang. Zo kunnen deze kinderen geholpen worden om later meer mogelijkheden in de maatschappij te hebben. Vervolgens schaften we voor ongeveer 350 euro een nieuw, speciaal matras aan voor het medische bed. We sloten de dag af in een tuincentrum met George om alvast bloemen, bloempotten, en potgrond in te slaan voor het volgende project waar we de volgende dag naartoe zouden gaan. Na deze drukke dag stapten we de auto in richting Vratsa, anderhalf uur rijden van Pleven.


Woensdag 11-4-2018

Na een voedzaam ontbijt ontmoetten we Albena bij ons hotel. Albena is, samen met George, hoofd van Tabitha Bulgarije. Samen reden we eerst langs een weeshuis waar we in eerste instantie muren zouden beschilderen. Echter, toen we daar aankwamen bleek dat de conciërge de dag ervoor in het ziekenhuis was opgenomen met een te hoge bloeddruk. Hij was degene die ons van spullen zou voorzien en een sleutel had voor het gereedschapshok. In zijn afwezigheid ging dit deel van onze planning in Vratsa dus helaas niet door.

Om de hoek lag onze volgende bestemming: het opvangtehuis voor zwaar gehandicapte kinderen. In Pleven hadden we bloemen gekocht voor deze faciliteit. De vrolijke kleuren van de bakken en de bloemen helpt de kinderen in hun ontwikkeling. We werden hartelijk welkom geheten door de directrice en onze tolk, Alex. Hoewel Vratsa in de armste streek van Bulgarije ligt en de wijk waarin het tehuis lag  ook vervallen is, ziet de instelling er erg goed uit. In de instelling zitten kinderen met zwaar autisme, groeistoornissen, fysieke handicaps, en zeer zware mentale beperkingen. Na een korte rondleiding was het tijd om met de kinderen de planten te potten. Nadat alle bloemen door de enthousiaste kinderen een mooie plek hadden gekregen was het tijd voor de kinderen om te gaan slapen. Wij vertrokken daarop met Alex naar het centrum van Vratsa. Hier verkenden we een lokale markt en lunchten we gezamenlijk. Om 16:00 uur werden de kinderen gewekt en was het weer tijd om met hen buiten te spelen. Via Albena kwamen we erachter dat de kinderen erg gebaat zijn bij een ‘ babba’. Dit is een oma-figuur die hen helpt bij de ontwikkeling. Dit doet ze door veel met de kinderen te spelen, ze voor te lezen, voor ze te zingen, ze te knuffelen, en ze liefde te geven. De kinderen missen dit namelijk in de situatie waar ze in zitten. Een duidelijk voorbeeld van het goede werk van een ‘ babba’ was een van de kinderen. Bij binnenkomst stelde zij zich direct voor aan ons, terwijl de andere kinderen meer verlegen op de achtergrond bleven. Omdat een ‘ babba’  erg duur is, kon het tehuis zich er slechts één veroorloven, hoewel er twaalf kinderen zijn. De medewerkers van de faciliteit benadrukten het belang van contact met de kinderen, waardoor ze erg blij waren met onze komst. Door het enthousiasme van de kinderen werd ons duidelijk dat het inderdaad belangrijk is, en besloten we in een extra ‘ babba’  te investeren.  Zo kunnen er het komende jaar twee tot drie kinderen extra geholpen worden. Om 18:00 uur was het tijd voor de kinderen om te eten en gingen wij terug richting ons hotel.


Donderdag 12-4-2018

Om 10:30 uur stonden we weer voor de poort van het tehuis. De kinderen waren nog op school en we besloten in overleg met de directrice om nog wat praktische inkopen voor de instelling te doen. We reden naar de dichtstbijzijnde Lidl om zakken waspoeder en shampoo te halen, producten die altijd nodig zijn in het tehuis. Bij terugkomst konden we een rondje lopen met de kinderen in een rolstoel, waarna we ze gevoed hebben. De directrice vertelde dat een van de kinderen jarig was. Bij een verjaardag hoort natuurlijk een cadeautje, dus besloten we snel een iets te kopen bij een winkel in de buurt.

Om 12:00 uur kwamen een paar oudere kinderen terug van een speciale school, waaronder de jarige. We werden getrakteerd op chocola, ijsthee, en zoete broodjes. Hij was erg blij met zijn cadeau. Tot 14:00 uur speelden, dansten en zongen we met de kinderen. Na een groepsfoto was het weer tijd om te gaan slapen. Kort hierna besloten wij terug te gaan naar Sofia.

Al met al was het een extreem indrukwekkende en leerzame week voor ons alle vier. We hebben drie mooie projecten bezocht en zijn blij met de constructieve bijdrage die wij namens Stichting Mara Leiden hebben kunnen doen. Namens alle kinderen van de projecten moeten wij iedereen bedanken voor diens bijdrage. Voor vragen over onze reis, de projecten of Stichting Mara Leiden kunnen jullie ons altijd benaderen.